Η Cube Gallery φιλοξενεί από τις 7 Μαΐου μέχρι και τις 6 Ιουνίου 2026, την καινούρια δουλειά της εικαστικού Γεωργίας Παράσχη με τίτλο «Η μνήμη της γης».

Η Λιάνα Ζωζά, επιμελήτρια της έκθεσης, γράφει:

"Η εικαστική προσέγγιση των έργων της ενότητας «Η μνήμη της γης» παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί ενώ διερευνά τη σχέση του τοπίου και της μνήμης, ταυτόχρονα απομακρύνεται από τη ρεαλιστική αναπαράσταση εστιάζοντας στη διαδικασία της βιωματικής καταγραφής. Το τοπίο που δημιουργείται είναι το αποτέλεσμα της προσέγγισής του, σαν ένα δυναμικό πεδίο εγγραφής, όπου η ύλη, ο χρόνος και η μνήμη συνυπάρχουν λειτουργώντας ανατρεπτικά στη στατικότητα της εικόνας.

Η εικαστικός Γεωργία Παράσχη χρησιμοποιεί για τη δημιουργία των έργων της, τη μικτή τεχνική σε συνδυασμό με το ύφασμα, με έναν τρόπο που ενεργοποιεί τη ζωγραφική επιφάνεια και τη μετατρέπει σε φορέα του ίχνους και της χρονικότητας. Οι διαστρωματώσεις και οι χειρονομιακές παρεμβάσεις συγκροτούν μια εικαστική γλώσσα που κινείται ανάμεσα στην αναπαράσταση και την αφαίρεση, αναδεικνύοντας τη ζωγραφική σαν μια διαδικασία συνεχούς μετασχηματισμού. Η υλικότητα εδώ δεν λειτουργεί απλώς περιγραφικά, αλλά σαν ένας ενεργός παράγοντας (material agency) που συνδιαμορφώνει το έργο.

Οι μορφές των δέντρων και των φυσικών στοιχείων εμφανίζονται ρευστές και αποσπασματικές, υποδηλώνοντας την αστάθεια και τη μεταβλητότητα του τοπίου, ενώ η χρωματική της παλέτα, με τις γήινες τονικότητες και τις υπόγειες εντάσεις, ενισχύει μια αίσθηση εσωτερικότητας και στοχασμού, μεταφέροντας το βλέμμα από την ανάγνωση των έργων στην ενσώματη εμπειρία.

Όπως σημειώνει ο Βρετανός ανθρωπολόγος Tim Ingold, "Landscape is not a place, but a process", υπογραμμίζοντας πως το τοπίο σαν εικόνα μετατοπίζεται σε τοπίο σαν διαδικασία, στο πλαίσιο της σύγχρονης οικολογικής σκέψης, όπου τα έργα συνομιλούν με έννοιες όπως η οικολογική χρονικότητα (ecological temporality) και η αλληλεξάρτηση ανθρώπινων και μη συστημάτων.

Αντίστοιχα στοιχεία παρατηρούνται και σε αρκετές σύγχρονες εικαστικές αναζητήσεις που λειτουργούν σαν γέφυρα μεταξύ της υλικότητας και της οικολογικής αφήγησης, όπου καλλιτέχνες όπως η Otobong Nkanga, η Diana Scherer, αλλά και καλλιτέχνες που επικεντρώνονται περισσότερο στη ζωγραφική, όπως η Emma Webster και η Jackie Saccoccio, επαναπροσεγγίζουν το τοπίο σαν ένα υβριδικό πεδίο μεταξύ της ψηφιακής κατασκευής, της μνήμης και της χειρονομίας.

Με ανάλογη μέθοδο, τα έργα που συνθέτουν τη «Μνήμη της γης», μετατοπίζουν με σιγουριά το τοπίο που περνά από την αναπαράσταση στην επαναπροσέγγιση, προτείνοντας τον τρόπο με τον οποίο η τέχνη καταφέρνει να λειτουργεί σαν ενεργό πεδίο σχέσεων μεταξύ ύλης, μνήμης και περιβάλλοντος."

Η εικαστικός Γεωργία Παράσχη γράφει:

"Το εργαστήριό μου είναι η φύση και λειτουργεί σαν χώρος παρατήρησης αλλά και εσωτερικής περισυλλογής, με τις μορφές των δέντρων να εμφανίζονται σαν ίχνη μέσα σε ένα αόρατο πεδίο κίνησης, δημιουργώντας μια αίσθηση που ισορροπεί ανάμεσα στη ρευστότητα και τη σιωπή. Μέσα από τη διαδικασία αυτή δεν επιδιώκω τη ρεαλιστική απόδοση του τοπίου, αλλά τη μεταγραφή του σαν μνήμη και βίωμα.

Κάθε έργο της ενότητας «Η μνήμη της γης» λειτουργεί σαν ένας εσωτερικός χώρος περιπλάνησης, όπου οι μορφές και οι φόρμες συνδιαλέγονται, αναζητώντας μια νέα ισορροπία ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αφαίρεση, ενώ η χρήση μιας συγκρατημένης χρωματικής παλέτας από την πλευρά μου επιτρέπει στις εντάσεις να αναδύονται διακριτικά, ενισχύοντας τη στοχαστική διάσταση της εικόνας.

Η χρήση της μικτής τεχνικής σε ύφασμα αναδεικνύει τη σημασία της υλικότητας και της διαδικασίας, επιτρέποντας στην επιφάνεια να λειτουργεί σαν να είναι ο φορέας του ίχνους και του χρόνου, καταλήγοντας τελικά η φύση να προσεγγίζεται σαν ένα πεδίο μνήμης και ευθραυστότητας, σαν μια παρουσία που μεταβάλλεται και μας καλεί να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας μαζί της."